2/3/2007 - Antimatter - Planetary Confinement Albüm Kritiği

Aslında ben yeni bir albüm kritiği yapmayı düşünüyordum ama sonradan aklıma insanların Antimatter hakkındaki önyargıları gelince Antimatter albümünün kritiğini yapmaya karar verdim. Benden tam da beklenildiği gibi bunalım bir albüm seçtim kendime. Antimatter hakkında bilgi vermek gerekirse grubun ana elemanı Duncan Peterson eski Anathema üyesi. Anathema’nın bir çok vurucu şarkısının sözlerinin de yazarı aynı zamanda. İnsanların Antimatter’a olan önyargısının sebebi belki de kitlelerin sevmiş olduğu bir grubun dağıtılmasına ya da en azından sallanmasına sebep olmuş olması olabilir. Ancak Duncan Peterson’un altında ezilmemesi gerektiğini düşündüğüm grubun diğer elemanı Michael Moss’un da bu albüm de yeri çok büyük.  Grup son olarak da Anathema’dan ayrılan Danny Cavanagh’ı da kadrosuna katarak tamamen Anathema yan projesi gibi olmuştur insanların gözünde. Aslında çok da yalan değil. Albümleri akustik Anathema tadında.

Albüme gelecek olursak 2005 çıkışlı olan bu albüm daha ilk parçasından ne olduğunu gözler önüne seriyor zaten. Albümle aynı adı taşıyan Planetery Confinement parçası albümün introsu niteliğinde. Sadece solo piyano melodilerinden olan bu parçayı dinlerken neden bu kadar kısa sürdüğünü düşünüyor insan ister istemez. Albümdeki şarkıların bir kısmında bayan vokallerden destek alınmış ki normalde bayan vokal olayının artık çok cıvıtıldığını, her yere sokuşturulduğunu falan düşünmeme rağmen Antimatter şarkılarına çok uyumlu bir vokal kullanıldığını düşünüyorum. Solo piyano ve akustik riffler, depresyon yaratabilecek, ağır tahribatta sözler ve uygun bir bayan vokal, insanı başka dünyalara götürebiliyor.

Toplam 9 parçadan oluşan bu albümün kanımca en bomba parçası 4. parça olan Epitaph isimli parçadır. Epitaph mezar taşı yazıtı anlamına gelmekte ve bu şarkıyı her dinlediğimde aklıma aynı şeyleri getirmekte. İnsan dinledikçe gerçekten de şarkıda söylenildiği gibi içinde sadece hayal kurulabilecek bir oda boyamak istiyor kendine.

Albümün bir diğer sağlam parçası olan Eternity Part 24 zamanında Anathema’nın Destiny parçasının devamı olarak düşünülmüş ancak kısmen Antimatter’ınmış demek ki... Tamamen enstrumantal bir parça olan Eternity Part 24 gitar arpejleriyle başlayıp insanın şarkı bitene kadar içine girdiği atmosferden kopmasına engel olabilen bir parça.

Albüm bir adet de cover içermekte. Trouble grubuna ait olan Mr White kanımca şarkının güzelliğine yakışacak bir şekilde coverlanmış

Toparalayacak olursam Antimatter’ın bu albümü bence ön yargıları hak etmeyen ve kesinlikle dinlenmesi gereken bir albüm. Tahribat yaratabileceği gibi, tahribattaki bünyelere iyi gelebileceğini de düşünüyorum ben nedense... Grubun bundan sonra ne yapacağı bilinmez ancak umarım bu çizgilerini kaybetmezler ve bir çok iyi grubun içine düştüğü popülerleşme sevdasına kapılıp tarzlarını bozmadan oldukları yerde devam ederler... Hepinize iyi dinlemeler.